Racisme en discriminatie zijn anno 2017 actuele topics. Helaas is een wereld zonder racisme nog altijd een illusie en blijft de droom van Martin Luther King vooralsnog een droom. In de Netflix-serie Dear White People staan racisme en discriminatie centraal. Het zorgt nogal voor wat ophef, want in Amerika zijn er veel mensen die hun Netflix account hebben opgezegd vanwege deze Netflix-serie.

Waar gaat Dear White People dan over? We duiken in het leven van de zwarte studenten op een prestigieuze witte Ivy Leaque-universiteit. Hier gaan gekleurde en etnische studenten nog steeds gebukt onder racisme en krijgen ze dagelijks te maken vernederingen en pesterijen. Desondanks profileert de universiteit zich als liberaal en onafhankelijk.

Winchester, de universiteit uit de serie, wordt al decennialang gedomineerd door blanke studenten uit voorname rijke families. Je verwacht misschien een lopend verhaal, maar niets is minder waar. In Dear White People volgen we in elk van de afleveringen hetzelfde verhaal vanuit het perspectief van een van de zwarte studenten. Iedere student lijkt anders met zijn of haar achtergrond om te gaan.

 

The blackface party

De serie begint met een blackface party. Blanke studenten doen alsof ze zwart zijn. Als zwarte studenten hier lucht van krijgen besluiten een paar dit feest te verstoren. Een rel is geboren. Wie heeft het feest georganiseerd? De organisatie zegt van niets te weten. Wat blijkt? Ze zijn gehackt en een onbekende heeft de uitnodiging verstuurd.

 

Samantha White: de activiste

Review Dear White PeopleSam White (Logan Browning) is voorvechter en activist voor de rechten van de zwarte community op de campus. In haar radioshow Dear White People vertegenwoordigt ze de stem van een ondervertegenwoordigde groep op de universiteit. Tijdens Dear White People, met deze woorden begint Sam elke uitzending, neemt ze stelling in voorvallen die te maken hebben met het zwart-witdebat. Zo verkondigt ze dat ‘je niet verliefd moet worden op je onderdrukker (Oftewel de blanke). Ironisch is natuurlijk Sams achternaam. Niet alleen omdat ze door de zwarte community op de campus als halfbloedje wordt gezien en dus half wit, maar ook omdat Sam stiekem een relatie heeft met de blanke jongen Gabe (John Patrick Amedori)

 

Troy Fairbanks: de verbinder

Hoewel Sam de rebel is en overal tegenaan schopt, probeert Troy (Brandon Bell) het politiek correct op te lossen. Troy, de zoon van de decaan, is een soort jonge versie van Barack Obama. Hij is welbespraakt, ziet er goed uit en houdt zich niet echt bezig met zijn huidskleur. Is hij van nature zo? Nee Troy wordt door zijn vader -of deze het nu wil of niet- klaargestoomd voor een leiderschapsfunctie. Om met deze immense druk en dito verwachtingspatroon om te kunnen gaan rookt Troy stiekem jointjes en heeft hij een affaire met een oudere docente. Gooit Troy hiermee zijn eigen glazen in of wordt hij een groot leider? Affaires zijn veel (toekomstige) presidenten niet vreemd.

 

Lionel Higgins: de onschuld zelf

Lionel (Deron Horton) lijkt een onschuldige nerd, maar hij is minder onschuldig dan hij doet voorkomen. Lionel is journalist voor de campuskrant. Zijn onopvallende houding komt goed uit bij het onderzoeken van het blackface party schandaal. Hij steekt zijn neus in de zaak en komt tot een schokkende ontdekking. Het schrijven voor de campuskrant is een afleiding voor Lionel. Hij worstelt met zijn eigen identiteit en komt erachter dat hij homo is. Het personage Lionel lijkt het meest te zijn afgeleid van het persoonlijke verhaal van Justin Simien, die in 2014 op het Sundance Festival ervoor uitkwam dat hij homo is. Hieronder straks meer over de regisseur.

 

Coco Conners: de wannabe celeb

Het belangrijkste doel in het leven van Coco, oftewel Coleandrea, is beroemd worden. Coleandrea (Antoinette Robertson) probeert haar afkomst te verloochenen en probeert haar echte naam dan ook zoveel mogelijk te verhullen. Ze is van mening dat haar etnische achtergrond haar carrière niet te goede komt. Coco wil eindelijk een keer hot & happening zijn.

 

Review Dear White PeopleGeïnspireerd op eigen ervaring

White People is afgeleid van de gelijknamige film uit 2014 van Justin Simien. De ideeën voor de film ontstonden in 2006 toen Simien zelf studeerde aan een vooraanstaande blanke universiteit. Echter kost het maken van een film geld, veel geld. En dat had de student nog niet. Met een concept trailer wist Simien in een crowdfunding actie voldoende geld bij elkaar te sprokkelen om zijn droom werkelijkheid te maken: het produceren van het succesvolle Dear White People. Het succes daarna bleef niet uit. Met een award voor aanstormend regisseurstalent kon een vervolg niet uitblijven. In 2016 kondigde Lionsgate aan dat de film door Netflix is opgepikt.

 

Review: Yes or no?

Seizoen 1 van Dear White People kent 11 afleveringen, is te zien op Netflix en krijgt een 6,4 op IMDb. De trailer van de serie geeft je de indruk van een goed verhaal, al la The Help of de zojuist uitgekomen Hollywood blockbuster Hidden Figures (echt een aanrader). De uitstraling van de serie en de manier van filmen stralen kwaliteit uit.

Omdat het verhaal continue van perspectief veranderd, volg je per aflevering steeds een ander personage. Dit zorgt ervoor dat je nooit echt ‘in’ het verhaal komt. Je moet als kijker erg goed opletten en het is dan ook lastig de verschillende richtingen uit elkaar te houden. In tegenstelling tot wat de trailer belooft, is de serie ‘spanningsloos’ en is het moeilijk om door te kijken. Je zou verwachten dat de verschillende perspectieven het kijken juist interessant maakt, maar het maakt het onnodig ingewikkeld. We zijn het niet altijd eens met de rating op IMDb, maar de 6,4 voor Dear White People snappen we wel.

 

Kunnen wij -als blanke Nederlanders- de serie echt kunnen begrijpen? Er zitten namelijk veel verwijzingen in naar de Afro-Amerikaanse cultuur met dito humor? Dear White People is in ieder geval een serie die de discussie over racisme en discriminatie levendig houdt. Wellicht biedt het je een ander perspectief. Je verplaatsen in een ander perspectief kan immers nooit kwaad.

Deel deze postShare on Facebook0Tweet about this on TwitterPin on Pinterest0

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *